زنان و سربازان

فیلم «زنان و سربازان» نمونه‌ای از تولید «غیرمتمرکز» است که دور از رم ساخته شده و تا حد زیادی سینمای ایتالیایی تا دهه 1990 نتوانست به طور کامل به آن دست یابد. از جهات زیادی، این فیلم که هم پیکارسک و هم ضد قهرمانانه است، بسیار جلوتر از زمان خود بود و اغلب به عنوان پیش‌درآمدی برای فیلم «ل’آرما تا برانکاله‌ونه» مونیچلی در نظر گرفته می‌شود. در این پروژه، فرری به عنوان تهیه‌کننده این تلاش ناموفق عمل می‌کند (این دو کارگردان هرگز فیلم دیگری نخواهند ساخت)؛ با این حال، «زنان و سربازان» به جز اینکه نشان‌دهنده جدایی فرری از سینمای ایتالیایی برای چندین سال است، امروز به نظر می‌رسد که عناصر زمینی و کارناوال‌گونه‌ای را به نمایش می‌گذارد که به طور بعدی بر جنبه‌هایی از دیدگاه کارگردان میلان تأثیر خواهد گذاشت.