در زندان در الجزایر استعماری، کمی پس از پایان جنگ جهانی دوم، سه هم‌سلولی بومی با هم ارتباط برقرار می‌کنند. پس از آزادی، آنها به مقامات که توسط مثلث رئیس، ژاندارم و مدیر نمایندگی می‌شود، حمله می‌کنند. توفیق فارس اعتراف کرد: «زندگی در شرایط استعماری، چیزی است! این نه از نظر جامعه‌شناختی و نه تاریخی صحبت می‌کند. این زندگی است. و من فکر می‌کنم که همه چیز در آن وجود دارد. [...] به مدت سی و سه سال، ما منتظر هستیم. ما خود را نگه می‌داریم. ما مقاومت می‌کنیم. ما امیدواریم. در عین حال، در مناسبت‌های مختلف، درگیری‌ها و ناآرامی‌ها وجود دارد.