آریی پائیا وا هینه

این اثر اصلاً شعری از هنری هیرو است که به نمایشی تبدیل می شود که در تئاتر بزرگ و در مورئا با گروه پاپو آریوئی چندین بار اجرا می گردد. در سال هزار و نهصد وهشتاد و چهار واحد سینمایی ماتارا در خانه جوانان و فرهنگ تشکیل شد و نخستین فیلم این بخش اقتباسی از نمایش است. در کتاب خود با عنوان تایتن خودمختاریه توتی، فیلیپ مازیلیه قطعه را چنین توصیف می کند که تم کلاسیک و سهمگین است: تا زمانی که به باورهای باستانی وفادار باشد، آریی پائیه از جهان انسان به جهان خدایان می رفت و فرهنگ تاهای زنده بود. وقتی تبدیل شد، خدایان به او سخن نگفتند و فرهنگ تاهای مرد. برای احیای آن، هنری هیرو با فرهنگ غربی مبارزه می کند. او فراخوانی به بازگشت به اصول دارد در برابر جامعه مصرفی که همزمان دو برابر تلاش می کند.