رهوماجا

در سال هزار و نهصد و eighty پنج زندگی فرهنگی پویا در ساختمان باوقار مرکز جامعه ژوله لاتمه در جریان است. اما نگاه مردم پرشور که آواز و ساز می نوازند زیر سایه نابهنگاری و فقر mundane است. همه چیز کم است و بیشتر سال باید در خانه‌ای سرد و بی-renovated اداره کرد. در خانه قدیمی تمرینات تالار روستا و گروه سرود انجام می‌شود، شب‌های رقص جوانان برگزار می‌شود و کنسرتی به مناسبت سالگرد انقلاب اکتبر در انتظار است.