خط داستانی
فیلم از دو بخش تشکیل شده است: موسیقی چارلز ایوز با عنوان سوال بی پاسخ از سال ۱۹۰۷ و نامه ای از سوی زنی سالخورده که حافظه اش را از دست داده است. میان این دو عنصر که اغلب تکرار می شوند، داستانی مانند پرتگاهی شکل می گیرد که در آن اطلاعات به تدریج کاهش می یابد. کلمات به موسیقی تبدیل می شوند و موسیقی به خش خش و خش خش به سکوت تبدیل می گردد.